Συγγραφική Λογοτεχνία από τη Γεωργία Κατσιώρα

Δευτέρα, 20 Μαρτίου 2017

Αφορά τον διαγωνισμό της ομάδας των Ελλήνων Ποιητών Με κατηγορία "Photo@Poem, Contests by Admin".

Ετούτη δω την ώρα, την κρίσιμη στιγμή.
Για ψήφο θα μιλήσω αγαπητοί θνητοί.
Πολίτες που στο ταπεινό μυαλό, σας πήραν το κεφάλι!
Κι όσοι απλά το έχετε, η ψήφος το χει πάρει!
Μαυραγορίτες ως γνωστοί, εθνικιστές και λυτρωτές.
Σας έκαναν εμφάνιση, εδώ και χρόνια τώρα!
Τη σήμερον ημέρα, πήρα το θάρρος μόνη μου.
Γιατί αγαπώ τη χώρα και δράση θέλω τώρα!
Από μικρή φόβους δεν είχα.
Τύψεις δεν τύφλωναν επίσημους μανδύες. 
Και φόρεμα ειλικρίνειας φόραγα για να βγω.
Την άνοιξη απ τα μάτια μου, σε σας θα μεταφέρω.
Γι αυτό μπροστά σας στάθηκα, με το τρανό μου σθένος.
Το λόγο μου θα επικαλεστώ ,κι στον ταλαίπωρο λαό.
Με τόλμη και ευθύτητα. 
Ήρθε η στιγμή να παρουσιαστώ!
Μ ονόμασαν Μεγαλόψυχη
Εδώ και χρόνια τώρα..
Σ αυτήν τη χώρα κατοικώ.
Αυτήν που δόξασαν πολλοί..
Και σύννεφα στον ουρανό, μας έκρυψαν τον ήλιο!
Αυτόν που πλούτο χάρισε, σ αρχαίους βασιλιάδες!
Κι αυτή τη χώρα έκανε, απανταχού γνωστή!
Προσκάλεσμα σας έστειλα σαν ταπεινή πολιτικός
Που θέλησε να φέρει ελπίδα κι όνειρα ξανά.
Μέσα από το διαγωνισμό..
Σε όσους μας τ έκλεψαν! 
Συγχώρεση ζητάμε και θέλουμε κάποια στιγμή ,μπροστά μας να κοιτάμε!
Δεν είμαι η θεά της λύτρωσης, καλά τα παραμύθια.
Μα για ν έχεις αίσιο τέλος στο σκοπό, απ την αρχή θα ξεκινάς μ οργάνωση μεγάλη.
Με το σκοπό και την ευχή,
Με πράξεις για δοξάρι!
Και με κοντάρι σύνεσης,ελπίδα για ειρήνη.
Και στο σκαλί του λόγου μου, με πράξεις θα ανέβω. .
Και με παράδειγμα πνοής, το μήνυμα θα φέρω.
Σ αυτούς που λένε, πως κυβέρνησαν και λύτρωσαν τη χώρα!
Θα πρότεινα να ξεπλυθούν,γιατί κοιμούνται ακόμα!
Και τα καλάμια που καβάλησαν,αυτοί να παρατήσουν.
Κι αφού σκεφτούν τα λάθη τους, να τα εξαφανίσουν!
Σαν έρθουν στην πορεία μου, συνοδοιπόροι με το νου, την πείρα και τη γνώση.
Και με σκυτάλη γητευτή, σανδάλια θα φορέσω!
Με του Ερμή μεταφορά, το μήνυμα να δώσω !
Τις νίκες του Αλέξανδρου, εμπειρικά να φέρουμε!
Με συνεργάτες που ονειρεύονται, έχοντας χάρτη στην ελπίδα!
Και τη γαλήνη στο λαό, ήρεμα θα χαρίσουν!
Γιατί κανείς δεν κέρδισε, χωρίς ομαδικότητα. 
Ομόνοια στο πνεύμα.
Με ταπεινό το βλέμμα ,χωρίς εγωισμούς.
Να οργώσουν τις δουλειές, και πλούτο να μας φέρουν. 
Δικαιοσύνη θα ζητήσουμε απ όλους τους προδότες!
Αγόρευσή στον λόγο μου, που πράξεις τον ακολουθούν.
Εμπιστοσύνη απ το λαό,
Με ψήφο θα ζητήσω, αυτόν που φόβος σκέπασε τα τελευταία χρόνια.
Αυτόν που το ζυγό της λησμονιάς..
Μαχαίρι σαν τον λάβωσε..
Τα στήθη του αιμάτωσαν και
Πάει να πεθάνει !
Αγαπητοί μου άγνωστοι..
Πολίτες που είστε διάσημοι και άλλοι πάλι άσημοι.
Εσείς  που ζείτε μες το ψέμα, και σεις ακόμη που παραμένετε ειλικρινείς! 
Άνθρωποι ήμαστε όλοι, πλούσιοι και φτωχοί!
Τη σήμερον ημέρα, στάθηκα εδώ μπροστά.
Να μεταδώσω λόγο για ύπαρξη στη Σκέψη και στην πολιτική!
Είμαι εδώ να σας γνωρίσω , να σας δω και να σας ζήσω !
Είμαι μία από σας, πρακτική μα και καλότροπη.
Γιατί το σημαντικό, έχει φωνή κι όχι μόνο μια εικόνα.
Έχει πράξεις κι όχι μόνο λέγειν.
Δεν είναι πασαρέλα κουστουμιών ,τα κορμιά των άνεργων!
Κι όταν πουλάς την ομορφιά, κάνοντας εικονικά χιλιόμετρα.
Είσαι απλά ο ρήτορας!
Πλάι στο γαϊδούρι σου,που μ ένα ίππο  κλώτσαγε
Και θέλησε  πολλούς..
Οδηγούς και Στρατηλάτες,που τον πόλεμο θυμίζουν
Σ ένα χάρτη που δεν ξέρουν,τον βαδίζουν δίχως λόγο και αφορμή.
Για να λεν πως κάτι κάνουν..
Μα στο τέλος καμιά διαδρομή,δεν τους φάνηκε σωστή.
Τη βοήθεια τη θέλουν ,όσοι στα τυφλά βαδίζουν .
Με μομφή και θαρραλέα,στη βοσκή θα βρουν τα ζώα.
Τα λιβάδια θα χαράξουν, για να φτιάξουν πυλωτές!
Γιατί τούτη δω η χώρα σαν κοπάδι τριγυρνάει, κι ένας ήχος με καλεί.
Τη στολή μου να φορώ,γυναίκα καβαλάρη να ντυθώ, σαν τρανή πολιτικός!
Μα σε όσους με γνωρίζουν ,κι όσους λένε απλά με ξέρουν
Σημασία δεν έχει μόνο ,που χρωστάς,
Αλλά κι αν θες με την αράδα σου, να πας.
Μα  στα χρόνια που έχεις μάθει,τα παιχνίδια της ζωής..
Ξέρεις το μεγάλο βήμα ,το χουν κάνει όσοι φαίνονται χαζοί!
Νιώθω παλικάρι,με ψυχή μαργαριτάρι.
Έχω ένα τρανό σανδάλι,γυναικεία νου και γνώση .
Και σ αυτούς που με πιστεύουν και τη ψήφο τους χαρίσουν
Θα ρθω για να τους δωρίσω ,ότι είχανε χαμένο
Και καρδιά μικρού παιδιού.


Υ.Γ.  Γραφή και Πένα από τη Γεωργία Κατσιώρα 

Αφορά τον διαγωνισμό της ομάδας των Ελλήνων Ποιητών 

Με κατηγορία "Photo@Poem, Contests by Admin".

Σάββατο, 11 Μαρτίου 2017

Ματόκλαδα Στα Πόδια Σου, Ροδιά Μου Αγαπημένη!

Ματόκλαδα Ροδιάς στα πόδια σου θα ρίξω..
Σαν φυτευτεί να ναι ψηλή..
Να την κοιτάζουν όλοι, γιατί..
Στα βλέφαρα θα δουν, το ύφος των ματιών σου!
Στου ήλιου μελωδικά θα πέφτει φως ..
Σαν ταξιδέψει το σκοτάδι!
Κι απ το βαθύ της θάλασσας..
Θα αναδυθούν άξιοι θησαυροί
Που χρόνια μυστικά κρατούν 
Δώρα για βασιλιάδες.
Μ αγκίστρια θα προσπαθούν 
Να κλέψουν την καρδιά σου,
Μα η ψυχή και η Ροδιά,δε πέφτει μόνο στα κακά 
Με τη σπορά ξαναγενά και..
Φλόγες θ αναδείξουν τα γλαφυρά σου μάτια.
Σαν δύναμη στις ρίζες σου! 
Ήπιες ,από τον κόκκινο χυμό...
Και γέννησες στα βλέφαρα, το χρώμα της Ροδιάς σου.
Κι όταν το φως μες στην καρδιά, έχει ζεστάνει ήδη..
Θ έχεις γεμίσει τη Ροδιά, πανέμορφα λουλούδια!
Με τους ανθούς σε κόκκινο και ροζ..
Να γράφουν τ όνομα σου!
Αυτό που στης καρδιάς σου τα κλαδιά,
Βαθιά θα χει ριζώσει!
Σαν τα πολλά και καλορίζικα
Τα χρόνια της Ροδιάς μου!
Που κάθε χρόνο μου γεννά,
Νέους καρπούς,με πλούσια όνειρα!
Και δάκρυα στα ματόκλαδα,
Τη λησμονιά, στου περασμένου χρόνου..
Έριξα ν έχω λίπασμα..
Στα πόδια της Ροδιάς μου!

Γράφει η Γεωργία Κατσιώρα

http://readmymotto.blogspot.gr/

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο
Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα
Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου. 
Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα.
Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου,
Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγνότητας τα φρύδια σου.
Στάθηκα να χαϊδεύω τα μεταξένια σου μαλλιά.
Μα στον μακρύ λαιμό σου,συνάντησα δύο πουλιά
Που μαγικά με πήραν αγκαλιά σ ένα ταξίδι ονειρικό
Σε καταγάλανα νερά,μ ανθόκηπους της Πούλιας και τ Αυγερινού.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού
Τόλμησα ν αγγίξω νευρικά τους ώμους των χεριών σου.
Βάζοντας τα δάχτυλα μου, μέσα από τα δικά σου!
Φίλημα απ το γλυκό σου χάδι,να μου κρατάει συντροφιά.
Μ αυτά τα δάχτυλα να υφαίνεις
Ιστό με χρυσοκέντητα μαργαριτάρια.
Σε σχήμα και μορφή, αγάλματος..
Σαν έπλασε ο δημιουργός τους,για χάρη τους και μόνο!
Μ αγέρωχο χαμόγελο και στάση μεγαλοπρεπή
Κορμοστασιά στον κίνδυνο και πλώρη στον έρωτα..
Τα μάτια σου αποζητούν λύτρωση και γαλήνη!
Μόλις η μουσική τέλειωσε
Θα πέσω να αποκοιμηθώ,μήπως ξανά
σ ονειρευτώ..!

Γράφει η Γεωργία Κατσιώρα

Υ.Γ.   Κείμενο που έγραψα, για τον διαγωνισμό των Ελλήνων Ποιητών.

http://readmymotto.blogspot.gr/

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Χάντρες Με Μάτια Καστανά!

Νυχτώνει και κοιτάζω
Επίμονα τον ουρανό.
Και μια  βαθιά συγκίνηση 
Μου δείχνει σκέψεις με χρώμα
Για να σου βάψω,πολύχρωμες χάντρες!
Μα ο χρόνος μου κυλά
Κι εγώ μες την προσπάθεια..
Να βολευτώ στο ξύλινο κρεβάτι
Πλευρά, για να γυρίσω..
Σε καφετί μανδύα,να βρω παρηγοριά
Γιατί δεν θέλησα ποτέ ..
Το καστανό να ξεθωριάζω..
Πήρα ,όλες τις βάσεις των χρωμάτων..
Κι όλες οι μίξεις καστανές..
Το χέρι πάει μόνο!
Κι αυτά τα δύο τα μάτια σου.. 
Με σχήμα σαν το σκίτσο..
Που λάτρεψαν ονειροπόλοι..
Άνθρωποι π αγάπησαν ..
Χρώμα από μενεξέ..
Που μόλις έδυε ο ήλιος ...
Μας δρόσιζε σαν καστανιά..
Που κλέψανε το χρώμα της...
Και συ που το λαχτάρησες ..
Δώρο θεού, στα μάτια σου με ..
Με καστανές τις Χάντρες!
Σαν παρτιτούρα σ έλουσε..
Το φως των αστεριών!
Σαν παίρνει ανάλαφρα.. 
Αέρινη πνοή μες..
Στο Αυγουστιάτικο φεγγάρι!
Που κέρασαν γλυκό ποτό
Και μεθυσμένο πάπλωμα..
Πήραν για μαξιλάρι!
Γιατί όταν αγαπάς πολύ!
Σ έχει πονέσει, η βροχή..
Κι ο θρήνος του καιρού βουβός..
Με  το χαλάζι να χτυπά...
Ένα μικρό παράθυρο..
Με χρώμα καστανό!
Κι ο χτύπος του...να σου μιλά!
Δειλά, μέσα στο χρόνο!
Κι αν μ έμαθαν να αγαπώ!
Και να μαι άνθρωπος, σωστός..
Να εκτιμώ το κάθε τι.. !
Να χάνομαι και να ξυπνώ..
Σε καφετί κρεβάτι..
Και ν έχω αγκαλιά ..
Δύο καστανές μου Χάντρες!

Γράφει η Γεωργία Κατσιώρα

http://readmymotto.blogspot.gr/

Τετάρτη, 1 Μαρτίου 2017

Στη ζωή σου,ξαφνικά
Ξεπροβάλει κεραυνός!
Με, άρωμα γυναίκας
Και ελκύει σαν μαγνήτης!
Θα κοιτάζεις,τα προσόντα
Σκέφτεσαι,αν έχει γνώσεις!
Ρόλους έχει παρτιτούρα..
Μιλάει σαν εικόνα.
Μα ειν ένα μικρό παιδί!
Έχει δόση, από χιούμορ
Μ έρωτα θα σε τυφλώσει
Απ τον καθρέφτη των ματιών της
Και μ αγνή ψυχή για χάρη
Τα παιδιά σου,θ αγαπάει
Θα ναι ,στοργική!
Θα νιώσεις, πως είναι διαφορετική!
Γιατί γεννήθηκε φτωχιά. Με νου στη γνώση!
Σπαθί ,έχει σε εμπειρίες
Μα καβαλά περήφανα άλογο
Φορά στολή νοικοκυράς ,σαν δούλα και κυρά!
Λατρεύει τη μαγειρική ,με ηρεμία και τάξη!
Αγαπά σαν δούλα ,μ αγνά αισθήματα
Κυρά ,στου Κύρη της,το φτωχικό καράβι
Ρομαντική ,με πλώρη καθοριστική!
Πανί για αξιοθέατα
Άνεμος ,η ψυχική της δύναμη
Και ζει με τίτλους,που δεν τέλειωσαν ποτέ!
Γιατί, κατάματα αν δεις, μπορεί να ναι κοντά σου
Μα έκλεισες τα μάτια, γιατί η διαδρομή σε τρόμαξε!
Σαν είδες πυξίδα ,άγνωστη βάρκα!
Γιατί με την ψυχή ,δεν αγαπούν πολλοί!
Γι αυτό ,είναι λίγοι και καλοί. Αυτοί που ξεχωρίζουν!
Ήμαστε πάνω απ όλα άνθρωποι!
Με μια πηγή αγάπης
Που την χαρίζουμε
Σε όσους καθρεπτιζόμαστε!
Σ αυτούς, που την αξίζουν!

Γράφει η Γεωργία Κατσιώρα