Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Aν κάποιος σου πει,ότι είσαι χρυσός ανεκτίμητος τι θα πεις;


O χρυσός και οι αντίκες ,ανεβάζουν τις αξίες..!
Πάντα... δείχνουν την ουσία και περίσσια σημασία!
Την αξία τους μαθαίνεις ...,
Όταν στον χρόνο επιμένεις ...!!
Γιατί ο χρυσός είναι γιατρός ,
Ένας πολύ καλός σαν δάσκαλος
Για πολλούς,είναι ανεκτίμητος
Και για άλλους ο κίνδυνος
Όσο κι αν προσπαθήσει κάποιος ,να τον αλλοιώσει
Αυτός έχει βήμα το χρόνο
Σαν μάθεις ποια είναι η πραγματική του αξία
Κανείς δεν θα σου την στερήσει.
Γιατί στην άγνοια της αξίας
Δεν ξέρεις ποια είναι η ουσία
Οπότε αν σε ξενίζει ,να μείνεις μακριά !


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Σχόλια

  1. Χρυσός και αντίκες... μ' άλλα λόγια αξίες π' αντέχουν μεσ' το χρόνο. Τοτέμ που στήσαμε, για να φτιάξουμε έδαφος στιβαρό που ν' αντέξει τη ζωή μας. Απάτες και τούτες ε; Τελικά όλα πέφτουν αφήνοντας στη θέση τους κάποιες απλές αλήθειες σαν ανάμνηση της καλοστημένης απάτης που κάποιοι άλλοι, είχαν σχεδιάσει για μας. Μετά... μετά απλά καταλαβαίνεις ότι είναι αργά πια για να ρίξεις τα τοτέμ κι έτσι γίνονται Άρπυιες που τρέφονται από το δικό σου περιβόλι γιατί μέσα τους τίποτα δεν υπήρχε που να έχει αλήθεια.

    Είμαι κι εγώ κομμάτι σου, αλαφιασμένο.
    Μιλώ με το χάος, αναζητώντας τη ζωή μου.
    Ζωσμένος από φίδια που μου εξηγούν
    όσα δεν είχα καταλάβει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλημέρα καλέ μου φίλε sapiens..
      Σε ευχαριστώ πολύ ,για το σχόλιο σου κατά πρώτον
      Να προσθέσω ότι η ανάρτηση σου είναι εξαιρετική ,έχεις απόλυτο δίκιο σε ότι έγραψες...κατά πού μεγάλο ποσοστό ,αυτό ακριβώς συμβαίνει στην καθημερινότητα μας...!!

      Πολλές φορές ανακαλύπτεις μετά από όλα αυτά,ότι κάποιοι που επιλέγουν την μοναξιά,ήξεραν πολύ καλά ...το γιατί την επέλεξαν!!
      Ευχαριστίες και την γλυκιά μου Καλημέρα!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου.  Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα. Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου, Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγ…

Διψασμένη Γη!

Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…