Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Αύγουστος, 2017

Αν Είσαι Συ, Που Θα Φοράς Του Χάρου Το Μαντήλι!

Εικόνα
Για δείτε Μελλοθάνατοι του Χάροντα το βλέμμα
Με έπαρση σαν προσπερνά και όλους μας κοιτάζει
Στον ίδρω του αλόγου του, τον χτύπο των οπλών του
Πως κάλπασε στον άνεμο στην όψη της θυέλλης
Που όμοια της δεν πέρασε, ούτε ποτές υπήρξε
Μήτε την είδε άνθρωπος στο νου και στην ψυχή του
Στην φλόγα έκαιγαν δαδιά, του γέροντα ρυτίδες
Αυτού, που στ' άπλωμα του νου, ζητά να τον λυτρώσουν
Σαν ήταν νέος του Μοριά και άξιο παλικάρι.
Κείνη την ώρα τρόμαξα σαν ζύγωσαν οι μνήμες
Από τον ήχο της βροντής τού πέταλου τον χτύπο
όπως μας εχαιρέταγε στο δρόμο σαν περνούσε
Μην είστε σεις της λησμονιάς; Σας πάγωσαν τα πόδια;
Το δρόμο σαν προσπέρασαν με τη βροχή οι πρώτοι!
Γύρω τριγύρω θάλασσα τα ουρλιαχτά του ανέμου
Και μύρισε της εκκλησιάς το παγωμένο αίμα
Έδωσαν,λέει στους σοφούς νερό να ξεδιψάσουν
Γιατί είναι αυτοί που βάφτισαν το αίμα των αλόγων
Μια νύχτα ,που ήρθε ο χιονιάς με κόκκινο χιτώνα
Αυτόν που κάποιοι μύρισαν και κάποιοι τον φορέσαν
Για δείτε εσείς θρασύδειλοι το βλέμμα των ματιών σας

Αυτό Που Κρατώ Είναι Αυτό Που Ζω!

Εικόνα
Γιατί όταν νιώθεις θλίψη
Εγώ είμαι εδώ
Να σ αναζητώ
Γιατί σε έχω φυλαχτό
Καπετάνιο σε καιρό
Με τα κιάλια τραγουδώ
Σε νησί που ταξιδεύω
Το χαλάζι σου μαζεύω
Σαν χτυπά την πόρτα ο καιρός
Με τα μαύρα μάτια
Στο δάκρυ του χαμόγελου
Παλεύοντας το τέρας της φυγής
Κεραυνός θα σ αγκαλιάσει
Μόλις περιπλέκουν τα θολά μου μάτια
Το χάδι απ το κορμί σου
Αμήχανα σε χαζεύω
Όπως τα παιδιά που περιμένουν δώρα
Όπως τα πουλιά που ταξιδεύουν
Όπως τα Ρόδα που άνθισαν
Και τα έλουσε το μπλε ,του ουρανού
Σαν μάγισσα νύχτα το νησί
Εγώ σε σκέφτομαι πολύ
Άσβηστη φαντασίωση
Μια θύμηση να με κρατά
Γεμάτη συναισθήματα
Κι ας δεν το διάλεξα
Το να σαι μακριά!


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα



Κοιτώντας Το Φεγγάρι Από Κοντά

Εικόνα
Είναι ανηφόρα εδώ έξω
Ακούω κραυγές ...
Άραγε τι να ναι αυτό που με καλεί;
H κάψα απ΄το Ολόγιομο Φεγγάρι
Κοίταξε με ...αυτό μου λέει
Φτιάχτηκαν για σένα οι λέξεις..
Μα με μάτια πλάνα και καρδιά μικρού παιδιού
Γύρισα δειλά και τρομαγμένα
Κι αντίκρυσα το μαύρο πέπλο
Αυτή τη μάνα ,των αστεριών
Με τόση ορμή και λύσσα
Γεννοβολάει τη μια κουτάβια
Κι αυτά κλαίνε σκυφτά
Πρόσωπα δεν βλέπεις
Τα έπνιξε η χείμερα
Στο κλάμα και στο κρύο
Κι όταν πλησιάσεις το φεγγάρι
Καμμένη γης...παντού σκιές
Μέσα σου φωνάζεις τη Μάνα
Και ψάχνεις τον έρωτα στις λέξεις
Στο φως των αστεριών, κοιτάς να νιώσεις ζεστασιά
Μα αυτός ο σκοπός ο θλιβερός
Σου παίρνει το μυαλό και νιώθεις δυστυχία
Αν θες από κοντά
Να δεις εκεί ψηλά
Θα πρέπει να χεις μάθει
Να κλαις αόρατα,μασώντας την ελπίδα
Γιατί ποιος είπε πως οι δυνατοί
Δεν γίνανε αδύναμοι
Κι αυτοί που φτάσανε κοντά
Ξέφυγαν πάλι μακριά
Γιατί νόμιζαν ,πως είχαν αγκαλιά
Μια τούφα απ το Φεγγάρι
Μα μόλις άνοιξα πανιά
Είδα πως πέταξα ψηλά
Μα όσο και να κοίταζα
Μπέρδευα το κοντά…

Γυμνή Ψυχή

Εικόνα
Έκλεισα τα μάτια
Κι αυτό που είδα,είναι σκιές!
Μ ένα χάδι από μοναξιά
Πνιγμένο στο βάζο απ το μέλι!
Σαν δεις πως σε τρώει η ψυχή
Ζητάς γλυκές αναμνήσεις!
Κάνεις επιδρομές στο ψυγείο
Αυτοκτονείς μ αλλαντικά
Κι αποζητάς ανέμελα χρόνια
Κυκλοφορείς γυμνή γιατί νομίζεις πως
Αν αλλάζεις τις κουρτίνες στο μυαλό σου
                                                                                    Θα έχεις ενοικιάσει αλλού
                     Θα μπορείς ,να το παίξεις κλόουν
                      Μιας και τα κενά ήταν πολλά!
                      Άλλες πάλι σβαρνάς τα πόδια σου
                      Μπας και σ ακούσει ο Χάρος
                     Του φωνάζεις τόσες φορές τ όνομα σου
                      Γιατί σε πέθαναν τα αγχολυτικά
                      Τελικά το χρώμα της ψυχής σου                                                     Είναι απ το κάρβουνο ή έμεινες                                                          Με άπλυτα τα ρούχα;
                     Σίγουρα υποθέτεις, πως το λ…

Οι Χαμένοι Ποιητές Των Ονείρων..

Εικόνα
Οι Χαμένοι Ποιητές Των Ονείρων..                                       
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Είναι αυτοί, που το αίμα τους έδωσαν                                                                                                     Στο βωμό της αλήθειας!
                                                                                          …

Η Κρίση Ήρθε Και Χτύπησε Την Πόρτα Μας!

Εικόνα
Σαν ήρθε ,αυτή η κρίση ...
Τι πράγμα ήταν αυτό!
Ήρθαν και μου είπαν...
Εσύ έχεις?
Βρε παιδιά έχω να φάω..
Έχω να πιω,έχω να κοιμηθώ
Ένα πρόβλημα έχω μόνο !
Μου τέλειωσε το σαμπουάν και τα ξυριστικά!
Έχεις ρε φιλαράκι ,τίποτα ψιλά να με δανείσεις;
Γιατί έχει κρίση ρε γαμώτο, άστα!!
Αυτός ο μακάκας που βγήκε και είπε ότι έχω φράγκα!
Ούτε, να τον είχα πληρώσει τον κερατά!
Ζητάω κάνα κατοστάρικο δανεικό για να τη βγάλω
Να πάρω το κακόμοιρο κάνα σαμπουάν να κάνω μπάνιο και δεν με εξυπηρετεί κανείς!
Τι είναι αυτά τα πράγματα ρε παιδάκι μου!
Πω πω χάλασε ο κόσμος !
Πρέπει να είσαι τελειωμένη για να σε δανείσει κάποιος!
Αλλά το πρόβλημα είναι ότι αντί για σαμπουάν
Θα βάλω σαπούνι..
Και θα τη βγάλω μόνη ,μακρυά απ την κρίση!!
Αυτά είναι ....μ αυτά που ακούω συνέχεια και καθημερινά.
Λέω να τους κερνάω Λεξοτανίλ με τα δανεικά!!!

Πένα και Γραφή
Η ταπεινή λόγο κρίσης.

Γεωργία Κατσιώρα

Οι Πεθαμένοι Οι Τελειωμένοι Οι Βαριά Νυχτωμένοι Δεν γιορτάζουν ποτέ!

Εικόνα
Μια φορά κι έναν καιρό.
Σε μια όμορφη τελεία
Έβαλαν ερωτηματικό.
Υπάρχει που λέτε, μια χώρα
Κάπου εκεί πέρα...
Σ ένα μακρινό πλανήτη
Εκεί το παίζουν ειδικοί
Σε κάθε απλή μορφή
Μα το μάτι δεν τους πιάνει
Δόξα το θεό,πιστεύουν
Τα παιδιά της λογικής!
Συνεχώς τον ουρανό κοιτούν
Είναι βλέπεται η εποχή
Που στην κρίση,υπάρχει λύση!
Λεφτά υπάρχουν, πόσο μάλλον και πεντακοσάευρα!
Άρα μην τα παρεξηγείτε τα παιδιά
Σαν κοιτούν ψηλά!
Δεν έχουν καβαλήσει κάτι
Ούτε στη μύτη τους κουτσουλήσαν!
Είναι οι εποχές που πολλά θα δεις
Ένα κορίτσι θα το πλύνει,θα το ξυρίσει
Θα μυρίζει ιλουστρασιόν ,και μόνη πάλι θα γυρίσει!
Άσε που για να μιλήσει με δέκα τυχαίους στο facebook
Έχει βαφτεί ,έχει σιαχτεί
Πως να πείσει ,στη διάλεξη του περιβόητου skype;
Μετά πάει σπίτι της ,τις έχουν πει ένα σωρό μακακίες
Το παραμύθι σύννεφο,κι όταν πέσει σε κάναν σοβαρό
θα τον κάνει ή μακάκα ή θα τον πει κομπλεξικό!
Απ την άλλη οι σοφοί
Οι full extra των πτυχίων.
Αν τους κάνεις μια ερώτηση
Θα πρέπει να γνωρίζεις και τις αναρτήσε…

Το Χάπι Της Ανθρωπιάς..Ελέησον Ημάς!

Εικόνα
Όλοι μας έχουμε ακούσει διάφορα ρητά κατά καιρούς
Πάντων χρημάτων μέτρον έστιν άνθρωπος, των μεν όντων ως έστιν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν. Πρωταγόρας, 487-412 π.Χ. Αρχαίος Αθηναίος σοφιστής

Άνθρωπος: ο αναθρών ά όπωπε. Πλάτων, 427-347 π.Χ., Φιλόσοφος μτφρ: Άνθρωπος: αυτός που αναλογίζεται και κρίνει όσα έχει δει. Φύσει γαρ άνθρωπος, ό βούλεται, τούτο και οίεται. Ιούλιος Καίσαρ, 101-14 π.Χ., Ρωμαίος στρατηγός & ύπατος μτφρ: από τη φύση του ο άνθρωπος, αυτό που θέλει, αυτό νομίζει Πολέμιον ανθρώποις αυτοί εαυτοίς. Ανάχαρσις, 6ος π.Χ. αιών, Σκύθης ηγεμόνας & φιλόσοφος μτφρ: ο εχθρός του ανθρώπου είναι ο ίδιος εαυτός του