Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Σιωπή των Αγγέλων..!

Ακούω στη σιωπή σου,βήματα
Σαν κάποιος,να χτυπά δυνατά
Γιατί ακούω αχνά,στην πόρτα
Κάποιον,να γρατζουνάει μες το σκοτάδι
Να σέρνει,γρήγορα το πόδι
Και σαν μικρό παιδί,να μου γελά
Κάνοντας τη νύχτα, μέρα
Μέσα απ τη ζεστή του,σκέψη
Τη στιγμή που ο χρόνος,πάγωσε το αίμα
Σαν προσπέρασε,το βλέμμα
Ξυστά απ το ξύλινο,ρολόι
Σαν έλιωσες,τον πάγο
Μου πρόσφερες σφηνάκι,από αγίασμα
Με τα φτερά και τα πούπουλα,σαν έρθω
Πάνω,στο μαξιλάρι σου
Θα έχεις το σταυρό,για φυλακτό
Γιατί το βάρος, στην καρδιά
Δεν ειν για μένα,συντροφιά
Σαν αγναντεύω,εκεί στα ψηλά
Με τα λευκά,μεγάλα μου φτερά
Πήρα κι εσένα,συντροφιά
Τη δύναμη μου,να σου δώσω
Κάθε φορά,που κάποιον άγγελο θα βοηθάς
Αυτός θα ρχεται,να με βρίσκει
Στα μέρη τα παλιά
Εκεί που βλέπαμε,αγκαλιά
Την όψη της γαλήνης
Τη στιγμή που σου κράτησα,το χέρι
Κι ένιωθες,αγνή ψυχή
Σαν κάθισες πάνω,στο βράχο
Και μου πες,θέλω να αλλάξω
Πες μου ένα δικό σου,παραμύθι
Εκείνο με τ αέρινα,πουλιά
Που πέταγαν,από ψηλά
Μόλις έγιναν, Άγγελοι
Μ αέρινη ματιά
Και άγγιγμα που,σε διαπερνά
Σαν καταλάβουν,τι ζητά η ψυχή σου
Σαν μάθουν πως αισθάνεσαι,για σένα
Θα κρατήσουν,τη σιωπή σου
Σαν φύλακα,άγγελο σου
Γιατί σου δείχνουν,τη γαλήνη
Σαν σε κοιμίζουν με αγάπη
Μόλις φιλούν,τα μεταξένια χείλη
Παίρνεις,απ το οξυγόνο τους
Και στης ψυχής τους,το σεντούκι
Ξέροντας τη δική,σου μελωδία
Σ ένα σκοπό,από χρώματα και λέξεις
Σου δείχνουν,το σωστό το δρόμο
Γιατί αν το θες πολύ,αυτό που λέμε εμείς
"Δικό σου Άγγελο"
Να ξέρεις πως,για σένα θα υπάρχει
Και μέσα του,θα σε κουβαλάει
Μες στα φτερά του,θα σε βάλει
Σαν δεις τον τρόπο,που πρέπει ν αγαπάς
Χωρίς,τη δεύτερη σκέψη
Σαν βοηθάς,θα έρχεται σιωπηλά
Μ ένα γλυκό χάδι,στο λαιμό
Για να σου λέει,σιωπηλά
Πως θα ναι μόνο
Ο δικός σου Άγγελος.

Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου.  Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα. Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου, Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγ…

Διψασμένη Γη!

Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…