Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αγκάθινος Κύκλος..!

Σαν παραμύθι,φαντασίας
Ξεπροβάλλει στο φως,της μέρας
Πάνω απ το αγκάθινο,στεφάνι
Στο πέπλο που φορά για σένα,η μοίρα
Όταν άπλωσες, πανωφόρι στη βέρα
Δεξιά το τράβηξες,να σε σκεπάσει
Κάποτε,σαν ήσουν αμάθητο,μικρό παιδί
Εκεί που ξάπλωσες με χαμόγελο,στη ρίζα
Κι έμαθες να καταμετράς τον ήλιο
Όταν τα φύλλα σου έπεφταν,το γέρικο χειμώνα
Σε κάποια όμως,έμεινε το χιόνι
Σε αυτά που ήταν,τέρμα δεξιά
Και σ όλα τα αριστερά, κλαριά
Στα μέσα,του βαρύ χειμώνα
Έπλεξα ,τ αγκάθια
Με σχήμα καπνού,για συντροφιά
Μ αυτό το βλέμμα που,παγώνει
Σαν σε κοιτώ δεν κατάματα
Χάνεις το βαθύτερο,νόημα στον κύκλο
Έτσι ψάχνεις κάτι,να σε καθηλώσει
Τη στιγμή,που βρίσκεις έναυσμα σε λέξεις
Που σου θυμίζουν,κάτι απ το παρελθόν
Το χρόνο που βουρκώνει,το βλέμμα
Και τη βροχή,συναισθημάτων
Μέσα απ το νου σου,θα κοιτάς σαν δέντρο
Που στα τεράστια κλαδιά,έριξε σκέψεις
Και με το αίμα σου,για ποτιστήρι
Μέσα απ τις ρίζες,των ματιών σου
Στο βλέμμα σου θα δεις τον κήπο,της αναγέννησης
Στην ροζ ακτίδα,από το φως των λουλουδιών
Μέσα απ την ώρα,που χαράζει,το γλυκό σου πρωινό
Και εσύ θα στέκεσαι ορθή,στη λογική του πνεύματος
Μέσα από το δικό σου,κύκλο
Σαν ξέρεις πως βαδίζεις σταθερά,γιατί έχεις ρίζες σου
Στα κόκαλα,του δέντρου της ζωής
Πριν απ το θάνατο,πνοή να της χαρίσεις
Σαν θα χεις πεθάνει,μέσα από αυτό και πριν λαλήσει
Ο πετεινός,τις τρεις καμπάνες
Με νόημα,θα περάσεις,απ τα αγκάθια
Το κατώφλι της λισμονιάς
Με δάκρυ,από το δικό σου αίμα
Θα στάζει ροζ,το φόντο στη φωτογραφία
Γιατί είσαι δυνατή ψυχή
Και αντέχεις,στον αγκάθινο πόνο
Σαν άλλοι έσπειραν,για σένα
Που ξέχασαν,πως οι νεκροί συναισθημάτων
Δεν τρομάζουν,στα αγκάθια
Απλώς τα πιάνουν με τα χέρια και
Τα φοράνε,φωτοστέφανο
Μέσα απ τις λέξεις
Το μόνο που θα καταφέρεις
Είναι να δεις το νόημα,στη δική σου ζωή
Αυτό που θα σε κάνει νικητή
Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάς
Αυτό που πάντοτε μετρά
Όχι πόσο έπεσες,μες τα χαλάσματα των ερειπίων
Αλλά αν βρήκες τρόπο,να πιάσεις τα κλαδιά σου
Να ρίξεις σπόρο,στον αγκάθινο τον κύκλο
Και να φυτρώσεις,νέα βλαστάρια
Που θα σε κάνουν δυνατή ψυχή
Να είσαι ο Νικητής
Στο δικό σου αγκάθινο κύκλο
Της σύντομης Ζωής σου.

Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα


Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου.  Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα. Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου, Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγ…

Διψασμένη Γη!

Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…