Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Το Κόκκινο Χάδι ...Στο Πράσινο Άγγιγμα..!

Χάραξε φως,με φόντο τον ορίζοντα
Στο σχήμα,των ματιών σου
Εκεί που έστειλα,μια ηλιαχτίδα
Με το τοπίο,να αντανακλά
Πάνω από τα γλυκά σου,βλέφαρα
Μέσα στον ήλιο,τους έδωσα,σχήμα
Από κόκκινη παπαρούνα
Που ξεπρόβαλε,με την ψυχή σου
Στο χαμόγελο,με το κόκκινο Χάδι
Εκεί που θα έπεσε το βλέμμα,των Χειλιών σου
Μετά απ το βαρύ,Χειμώνα
Γιατί είμαι εδώ,να σου αλλάξω,το σκοτάδι
Με μια γλυκιά Άνοιξη,στο πράσινο χρώμα
Με το βουβό ήλιο,για Παραμύθι
Σου πλάθω φως,με τις εικόνες
Καβάλα στα άλογα που τρέχουν,σε φωτεινά λιβάδια
Με τον ήχο της μέρας,να προχωρά με βήματα
Στα σύννεφα,που παίρνουν σχήμα
Με τα λευκά πρόβατα,της αγνότητας
Να γίνονται ζευγάρια,το ένα δίπλα στο άλλο
Εκεί τα ντύνει με φως,ο ουρανός
Τη στιγμή,που ερωτεύτησαι
Το λουλούδι,μέσα απ τη μέρα
Σαν σου χάρισαν,την ψυχή
Και μια γαλήνη,απ το φως
Μέσα από χιλιάδες χρώματα
Θα ρίξω κόκκινο,στη μέρα
Και θα πετάξεις σαν πουλί,τη μοναξιά
Μέσα στο ρέμα,της βροχής
Σαν χάδι με απαλές,φυσαλίδες
Θα σου γεμίσω,έρωτα τον κάμπο
Από κατακόκκινα λουλούδια
Αυτόν που ξέραναν,τα χρόνια
Και ψάχνεις μόνος,για να βρεις
Το βάθος,στα λουλούδια
Τη στιγμή που παίρνεις οξυγόνο
Απ τον αέρινο κορμό
Των πιο λεπτών σου,φύλλων
Με τον αέρα να περνά
Γύρω απ τα μαύρα μου,μαλλιά
Κόκκινο Χάδι,με άρωμα γιασεμιού
Και σαν μύρισα το φιλί
Εκεί σου έδωσα,πνοή
Με πράσινο,αέρινο βλέμμα
Που φυσά,κόντρα στους στίχους
Με τη χλόη,για έρωτα
Στο μπλε,που γίνεται χίλια χρώματα
Και με το φόντο,στην εικόνα
Που έζησες,τα πέτρινα χρόνια
Στο μοναχικό Χειμώνα
Κάπου εκεί θέλω,να σε δω
Στην αγκαλιά μου,να σε σφίξω
Και να κοιμάσαι,σαν μωρό
Μόλις σ αγγίξω,θα πιάσω να σου χτίσω
Παλάτι στον δικό μου Ουρανό
Που θα χει κόκκινη,σημαία
Και μετά..θα κοιμηθώ ήσυχη
Την υπόλοιπη μέρα..


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα
                                                                                   

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου.  Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα. Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου, Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγ…

Διψασμένη Γη!

Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…