Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ματωμένο Νούφαρο..!


Έψαξα της ψυχής,το μυστικό
Στο απέραντο κενό
Μέσα στο σκοτεινό,χωριό
Στην πλάση άνοιξα,τα μάτια
Εγώ εκεί,χίλια κομμάτια
Πάλεψα,να βρω
Πιο χαλαρό ρυθμό
Μα έχω δρόμο μακρινό
Εκεί που ρέει το δάκρυ,χάρτινο
Με το γιαλό, χωρίς νερό
Στόλισα τη λευκή,πυξίδα
Έβαλα φώτα,το Χειμώνα
Φύλλα από κόκκινο,Φάρο
Ένιωσα,ρίγος απ το κρύο
Σαν πάγωσα την εικόνα,στο πράσινο
με τα λευκά νούφαρα,στη λίμνη
Που σταμάτησαν τον ήχο
Που το τραγούδι,φοβήθηκε το κίτρινο
Και μίσησε το κέντρο
Στο χρόνο που τρυπάνε φύλλα
Ξύπνησα τον πρωινό πόνο
Στην έκτη αίσθηση,τρώγοντας ψάρια
Σαν νίκησα την πείνα
Στο μονοπάτι,που ήταν γλυφό
Στο δρόμο από τη γεύση
Που τράβηξε η γρίλια
Στην πάλη,έριξα σκοτάδι
Κοίταξα γύρω,μια απ τα ίδια
Όμως με κράτησαν,δύο ξύλα
Κι όταν χάζεψα ξανά τα πράσινα κλαριά
Που είχα ντύσει τρυφερά
Στη σκέψη,του έρωτα
Πάλι την πάτησα
Μα έριξα ραβδί στον ήλιου,μαγικά
Ύψωσα ανάστημα,στα δέντρα
Που άπλωσαν,να με τραβήξουν
Και τον ήλιο,να μου κρύψουν
Μιας και πατούν αργά στα φύλλα
Αθόρυβοι,κροκόδειλοι με πράσινα μάτια
Που κοιτούν απαλά,την κάθε μέρα
Και σου παίρνουν την ανάσα
Σαν φοράς πάπλωμα,στο νούφαρο
Και βάφεις,τα ματωμένα πλάνα
Μακρυά απ την ξενιτιά
Που σου ξυπνά τη μοναξιά
Τη στιγμή που κλείνουν,φώτα
Στον κίτρινο ανθό
Λίγο πριν κοιμηθώ
Με βλέμμα,κόκκινο
Στην αγκαλιά,που χαίρεται
Όταν χαμογελά
Αρμονικά στην εικόνα
Με φόντο το πράσινο και τα λευκά
Ευαίσθητα νούφαρα.

Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Σχόλια

  1. Όμορφο και υπερρεαλιστικό, θα έλεγα. Μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και (ομολογώ) με έκανε να χαμογελάσω επιδοκιμαστικά γιατί μου άρεσε. Καλησπέρα, Γεωργία μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα Γιώργο μου,καλό μήνα ,...σε ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο!
      Χαίρομαι που σου άρεσε,καλό Σαββατοκύριακο!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

θέλω Να Νιώσεις Τη Μαγεία Απ Το Κορμί Μου.

Γλυκά μου μάτια,αμυγδαλωτά
Που με θωρούν με λάγνο βλέμμα
Κρυμμένα πίσω από σκιές του παρελθόντος με προσωπείο Στραμμένο σε λάθος ανθρώπους και ματωμένα Όνειρα που έχτισαν ουλές αντί για κάστρα σε βάθος χρόνου.  Κι όταν με κοίταξες κατάματα,μ αυτό σου το βλέμμα. Ένιωσα βάρκα που κατρακύλησε σε καταρράχτες συναισθημάτων.
Απ την ορμή ,ανατρίχιασα παντού γιατί..
Είσαι γεμάτη πάθος στην ποίηση.
Και με μια φλόγα από θάρρος,αποκαλύπτεις σιγά σιγά τις κρυφές σου πτυχές.
Μια ηλιαχτίδα σου κι εγώ βουβός παρατηρώ..
Την κάθε σου στιγμή, αδύναμη και δυνατή.
Με μια ευαισθησία στη γραφή ,και μια συνήθεια στον ήχο του σαξόφωνου..
Με εναλλαγή στο λίκνισμα της νότας
Σαν σύνοδος μου να παίζεις πιάνο,με τη μορφή σου πλάι, στη δική μου!
Κι ένα γλυκό, τσικ του τσικ
Θα με παρασύρει να χαζεύω το κορμί σου, χαϊδεύοντας σε ,με ρυθμό ερωτικού μπλουζ
Κι όταν έρθεις πιο κοντά,θα κάνω μια σβούρα γύρω απ το κορμί σου, Για να γευτώ τη μυρωδιά απ την ανάσα σου.
Τα κατακόκκινα και ζουμερά χυμώδη χείλη σου.
Με άρωμα αγ…

Διψασμένη Γη!

Σαν ερημικό λουλούδι,καθιστά
Στο σκαλοπάτι του πιάνου
Χαϊδεύοντας με ευαισθησία
Το διψασμένο παραμύθι
Ο πρίγκιπας να καβαλά το άλογο
Διψασμένος στο σκοπό
Μιας περιπέτειας
Σε ονειρικό ταξίδι
Κρατώντας σφιχτά,τα γκέμια
Προσπαθεί να ξορκίσει το κακό
Να ποτίσει,τα δικά του όνειρα
Μέσα από την ελπίδα
Μ ένα τραγούδι στοργικό
Με σταθερή πορεία,
Και κάπου εκεί
Σαν κοντοστάθηκε
Στο ξεραμένο ρυάκι
Ξάφνου συνάντησε
Την ορμή του ποταμού
Να πνίγει τη διψασμένη γη
Των κοιμισμένων ονείρων
Αυτών που η ξηρασία
Γέννησε μνήμες,σε πόλεμο
Χάραξε δρόμους,μέσα από την άμμο
Του καλού και του κακού
Μέσα από αλήθειες,
Βασανισμένων ανθρώπων
Που πέθαναν στην ταύτιση
Του καφέ πέπλου ,και με ρυτιδιασμένα πρόσωπα
Αντίκρισαν,την πράσινη ελπίδα
Σαν φως χαράχτηκε
Στο δρόμο,που χάραξε η αισιοδοξία
Τη στιγμή της γέννησης
Εκεί που ανακαλύπτεις,
πόσο χρήσιμη
Είναι η αναγέννηση
Στη Διψασμένη Γη.


Πένα και Γραφή
Γεωργία Κατσιώρα

Οι Τιτάνες Ξορκίζουν Το Δήθεν!

Σ ένα τοπίο μαγευτικό
Που φυσά τη μυρωδιά,της θάλασσας
Μ ανθούς στα πράσινα λουλούδια
Και ουρανό,να δίνει χρώμα
Στις μυρωδιές του Σεπτέμβρη
Ακούς φωνές,από παιδιά
Που ξέγνοιαστα χαμογελούν
Με δύο πλευρές και δύο σταθμά
Θωρείς από τη μια, μικρούς Τιτάνες
Και από την άλλη,μεγάλους Δήθεν
Ανθρώπινα καμώματα
Με αυτοθυσία,στην εσωστρέφεια
Την αγάπη,στην αυτοκαταστροφή
Που μόλις ένιωσε την κολακεία
Τρόμαξαν όλα,τα πουλιά
Φόρεσαν μάσκες,απαλά
Κι έκαναν τους φιλόζωους
Τη στιγμή που η ψυχή τους,είναι κενή
Δεν αγαπούν,πέρα απ το γκρι
Και κάπου εκεί,στην ξεγνοιασιά
Μαζεύτηκαν πουλιά και αερικά,
Σκάκι είπαν,να παίξουν
Στα πιόνια,θα τοποθετήσουν
Το σάπιο κρέας,που βαφτίζουν
Σ όλους τους Δήθεν,θα χαρίζουν
Σ αυτούς,που χρόνια έθαβαν
Κι έδιναν,την ψυχή τους
Στο θάνατο της καθημερινότητας
Ανέπτυξαν τον δόλο,του συμφέροντος
Έμαθαν το πόσο χρήσιμες,είναι οι παρωπίδες
Έγιναν επικριτές,μεγάλοι εκτιμητές
Χωρίς να κοιτάν στον καθρέφτη
Τις ψυχές αυτών
Σαν βρεθείς στο σκαλοπάτι της κερκίδας
Πρέπει να κάνεις,μ…